Het leven haalt me in, dezer dagen. Ik hol wat achter de dingen aan. De tuin ziet er verwilderd uit en ongewenste flora tiert welig. In huis blijven klusjes liggen waar ik anders sneller werk van zou maken. Ik blijf bij momenten op mijn honger naar geestelijk voedsel zitten. Boeken op het verlanglijstje blijven ongelezen. Van nieuwe CD’s en films die verschijnen vang ik het bestaan op, maar die berichten verdampen van zodra ze gepasseerd zijn. Het leven lijkt bij moment alleen nog métro, boulot, dodo.

Maar gelukkig maal ik meestal niet om dat alles. Want ik zie het zich ook voor mijn neus openbaren, datzelfde leven. Een stukje leven opgeven om het op een wonderlijke manier terug te krijgen. Mezelf gereflecteerd zien in dat kleine wezentje dat we Sophia genoemd hebben.

Vijf maanden zijn voorbij gevlógen. Van een versgeboren, hulpeloos, opgerold lijfje naar een beweeglijke baby die guitig naar me lacht, met haar handjes naar alles grijpt, vast voedsel ontdekt en sociaal begint te wezen. Een vies ochtendhumeur of een stresserende werkdag smelten weg van zodra mijn kind me aankijkt.

En ik verbaas me er nog dagelijks over dat het zo hard gaat, dat opgroeien. Reuzestappen moeten dat voor zo’n kind zijn, elke dag weer. Soms zoek ik vruchteloos naar de pauzeknop om een moment vast te houden en haar éven zo klein te kunnen houden. Het veelgehoorde cliché “geniet ervan, want het gaat zo snel” doorkruist regelmatig mijn gedachten.

Van de momenten alleen of met mijn liefste geniet ik nu des te meer, omdat ze schaarser geworden zijn. Je moet het af en toe missen om te weten wat je hebt, zoiets. Soms voel ik dat ik die momenten bewust moet opzoeken en er tijd voor maken. En dan blijft de boel de boel maar even, so be it. Maar langzamerhand komt dat “oude” stukje leven weer terug en versmelt het zich met het nieuwe. Een blijvende evenwichtsoefening, vermoed ik, maar één die ik ten volle wil aangaan. Of om het met een ander cliché te stellen : “La vie vaut la peine d’être vécue”.