Het kind is nét 8 weken oud en ze geeft mij al cadeaus. Van mijn dochter (en met de financiële steun van mijn liefste) mijn eerste cadeautje gekregen : de eerste muzikale worp van Buurman.

Ik was al danig verslaafd aan de singles die ze op Radio 1 (soms wel ten treure) draaien : “God, ik en Marjon”, “Middellandse Zee” en “Pas 18″. En nu ook aan de rest van de CD. Flarden Raymond Van het Groenewoud komen langswaaien, of dezelfde warmte die in de liedjes van Pieter Embrechts te vinden is. Een fijne verrassing bij de CD is het tweede schijfje dat erbij zit. Instrumentale nummers, soms hernemingen van CD1, soms andere nummers. Een soort van soundtrack bij een (nog ?) onbestaande film.

De bijwijlen melancholische stem van Geert Verdickt pakt me soms meer dan goed voor me is. Tranen zijn daar soms het gevolg van. De muziek van Buurman roept meer dan eens mooie herinneringen op, of een onnoemelijk besef van geluk. Dat mag klef klinken, maar als muziek dat bij me doet dan verdient die een lofzang. Music is life.

Benieuwd om ze live aan het werk te zien. Misschien op Beleuvenissen op 10 juli in Leuven ?