media

Press for more

Al jaren volg ik een aantal wat-heet kwaliteitskranten in Vlaanderen. Vroeger De Standaard in het ouderlijke huis en nu De Morgen in het weekend en De Standaard online op werkdagen. In de loop van de jaren is veel veranderd in krantenland. Ontzuiling, kleurfoto’s moderne druktechnieken, meer aandacht voor entertainment, extra’s bij de krant in allerlei vormen en kleuren.
Eén trend in het bijzonder wordt me kwaad te moede. Ik zie steeds meer identieke berichten opduiken in verscheidene media. Verslaggeving wordt, zonder dubbelcheck van de bron, letterlijk gecopieerd van het persagentschap Belga. Wanneer een BV een scheet laat is dit cultuurnieuws. Het laat zich uitschijnen dat redacties méér (eenheidsworst) moeten produceren met minder mankracht. Reisreportages waarvan je denkt dat ze origineel zijn, zie je ineens ook in een buitenlandse krant op vakantie. Formats worden gekocht en in een aangepast kleedje gegoten. De pagina’s worden meer en meer gevuld met materiaal dat uit andere kanalen dan de redacties zelf wordt gepuurd, zo lijkt het. Er moet, méér dan ooit, omzet gedraaid worden, met welke middelen dan ook. Steeds meer onheilstijdingen bereiken ons dat kranten er onderdoor gaan. Ze worden overgenomen door “investeringsgroepen” die hun investering financieel leegzuigen om ze dan terug te dumpen eens de investering is terugverdiend. Wat rest zijn redacties die op apegapen liggen.

OK, misschien kort door de bocht allemaal, maar wat vaststaat is dat dit een gevaarlijke trend is, ééne waar de nodige waakzaamheid voor moet zijn. Om die reden sprak de actie van “Press for more” me zéér aan. Ik heb dan ook onmiddellijk hun petitie getekend op www.pressformore.be. Het uitvoerige “hoe en waarom” ga ik hier niet uit de doeken doen, dat staat klaar en duidelijk op hun website. Maar de inhoud van de petitie geef ik je graag mee. U tekent toch ook ?

Beste hoofdredacties,

Fijn dat uw kwaliteitsmedia steeds meer belang hechten aan wat mij als lezer, kijker of luisteraar interesseert! Alleen lijkt u die interesse soms verkeerd in te schatten, toont de ontwikkeling van uw cultuurberichtgeving. Ik raak steeds minder geïnteresseerd, nu:

– Uw grotere aandacht voor andere media, bekende koppen en mediagenieke events niet strookt met de diversiteit die ik juist zo waardeer aan het Vlaamse cultuurveld.
– Ik steeds minder informatie krijg over podiumkunsten, beeldende kunst, klassieke en eigentijdse muziek, jazz, architectuur, minder bekende films…
– Journalisten met knowhow over een specifiek veld, hun expertise minder mogen inzetten voor kritische analyse of inzichtelijke achtergrondartikels.
– Het persoonlijke verhaal van artiesten in de plaats komt van de interpretatie van hun werk.
– Recensies zo kort worden dat ze mij nog weinig leren over wat ik eigenlijk wil weten. Wie zijn die artiesten precies? Wat hebben ze onder de oppervlakte te vertellen?

Het is niet daarvoor dat ik voor kwaliteitsmedia kies, wel integendeel. Ik vraag u met aandrang:

– Meer en minder populaire cultuurvormen weer evenwichtiger te behandelen, en even kritisch en kwaliteitsvol in beeld te brengen.
– Naast vooraankondigende interviews en nieuwsartikels weer meer te focussen op reflectie en duiding, waaruit expertise spreekt.

Kunst en cultuur spreken mij meer aan dan uw krant of zender vandaag doet vermoeden!

© 2009 Het Grote Verlangen.