Hoeft Wim Helsen nog een introductie ? Ja en neen, denk ik. Iedereen kent ‘m van tv. Van “Vrienden van de poëzie” op Man bijt Hond en misschien ook van zijn Canvas talkshow “Het programma van Wim Helsen”. En nu ook van zijn filmdebuut in “Dirty Mind”.
Maar je krijgt een andere Helsen te zien in zijn cabaretvoorstellingen. Nog grappiger, soms ook dreigender, maar vooral nog vuriger. Helsen speelt vaak met de dunne lijn tussen realiteit en fictie, tussen werkelijkheid en fantasie. En hij doet dat op zo’n geniale manier dat er iets onstaat wat zeer doeltreffend op de lachspieren werkt. Ook de drastische wendingen tussen humor en ernst typeren zijn speelstijl.
Niet anders is het in zijn nieuwste show “Het uur van de prutser”. “Grappen en grollen, een avond vol vertier”, zo vertelt hij zelf. Maar plotsklaps kan zijn betoog omslaan naar de miserie van het leven, of de rottigheid in het brein van de mensheid. Of is dat maar schijn ?
Wim Helsen is voor mijn op zijn best wanneer hij één idee uitpuurt en daar dan helemaal loos mee gaat, tot het vaak bittere en perverse einde. Dat heb ik in “Het uur van de prutser” méér gemist dan in “Bij mij zijt ge veilig”, zijn voorlaatste show (en mijn absolute favoriet). Maar laat dat vooral detailkritiek zijn.
Helsen sleept je in “Het uur van de prutser” in een rotvaart mee door zijn bizarre universum en laat je na wat een veel te korte rit lijkt te zijn op het einde een beetje verweesd achter met pijn aan de lachspieren. Meer verklappen zou afbreuk doen aan zijn show. Gaat dat zien, gaat dat zien !
(Gezien in CC Strombeek op zaterdag 28 februari 2009)
