Al bijna drie weken terug uit de Provence. Een mens zou er moedeloos van worden. Hoe snel je terug in het tranendal dat Dagelijks Leven heet gezogen wordt. De traagheid van het zuiderse leven wordt drammerig verdrongen door een BMW5 die mijn achteruitkijkspiegel vult. De stilte van de Provençaalse Starry Night door het eindeloos achtergrondgezoem van de Brusselse Ring, af en toe overstemd door het kabaal van een opstijgende stalen vogel. Carpe Diem maakt plaats voor 9 to 5. De gezellige aanwezigheid van je beste vrienden is nu die van je collega’s. Geen tijd meer van rondhangen aan het zwembad en petanque spelen, projectplannen maken en deadlines halen is nu het devies.
Om mijn weemoed nog wat te voeden rijd ik een stukje rond door het Paradijs op Google Maps. De radio spontaan afgestemd op Nostalgie.
Neen. De herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen.
