Run Forrest, run

De 20 km door Brussel editie 2008, een verslag

De week vóór de wedstrijd : elke morgen vermoeid opstaan en elke avond vermoeid thuiskomen wegens aanhoudende sinusitis. Niet de beste aanloop …

Anderhalf uur vóór de start : de laatste druppels van een fikse regenbui vallen uit de lucht. Toch nog een droge 20 kilometer ?

Een half uur voor de start : ik sta te wachten in het startvak en de zon breekt volop door. De regen begint te verdampen en zorgt voor een broeierige atmosfeer. Ik sluit mijn ogen en luister naar de Bolero van Ravel. De zenuwen ebben weg. Ik zoek en vind de gele Spa ballonnen in de massa. Het zijn de hazen die me op een tijd van 1u40 moeten binnenbrengen.

Km 1 : ik zie Freddy Tielemans, burgemeester van Brussel, vrolijk wijven naar lopers die zijn naam roepen. Net vóór de registratiemat stoppen nog een hoop deelnemers om van wat vloeibare ballast af te geraken.

Km 2 : al geen gele ballonnen meer te zien, zelfs de groene van 1u50 niet. Dan maar op eigen houtje de wedstrijd zien te lopen.

Km 3 : ik probeer gaten te vinden in het solide blok hobbyjoggers voor me. Met alle respect, maar dit bevordert het verloop van de wedstrijd niet. Mensen die een gemiddeld tempo van 7 km/u halen stonden vóór mij in de startblokken ? Het kost me teveel energie om continu te slalommen, te vertragen, te versnellen. Ik wil uit die logge massa, mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar ik baad nu al in het zweet, geen goed teken.

Km 5 : ik ben uit het blok ontsnapt, maar heb me kapot gelopen. Mijn hart trekt aan de noodrem. Ik merk een vervaarlijk cijfer van meer dan 190 op mijn hartslagmeter. Het voelt als in een nachtmerrie, waarin je probeert vooruit te komen maar het lukt niet. Dat gevoel, maar dan in werkelijkheid. Of alsof je een tientonner achter je hebt hangen die je met eigen mankracht vooruit moet zien te krijgen. Ik overweeg echt te stoppen, zo kan ik niet uitlopen. Een stuk wandelen zie ik zeker niet zitten, het is tenslotte een loopwedstrijd.
Ik neem een drastisch besluit en schroef mijn snelheid danig terug. Het moet, tot mijn hartslag terug een acceptabele 170 heeft bereikt, anders bereik ik nooit de finish. Het geluid van mijn iPod gaat uit, de wisselende ritmes van de muziek verstoren mijn zoeken naar een trage cadans. Als een slak trek ik door Terkamerenbos…

Km 7 : mijn hartslag begint iets te dalen tot 180. De koelte van de bomen helpt, maar ik voel nog niet veel beterschap. Ik trek het me niet aan dat ik regelmatig wordt gepasseerd, ik loop mijn eigen wedstrijd. Die medaille moet en zal vanavond naast de frigo (mijn medaille”kast”) hangen !

Km 10 : Mijn hartslag zakt eindelijk onder de 170. De “tientonner” hangt nog steeds achter me, in mijn benen voel ik nog steeds niet de vertrouwde veerkracht.
In de laatste scherpe bocht in het bos staat traditiegetrouw het opzwepende braziliaans slagwerk. De ritmes geven me een mentale oppepper.

Km 11 : waterbevoorrading. Tot nu toe heb ik er geen enkele overgeslagen, water is broodnodig in deze omstandigheden. Ik besluit nu al mijn geheim wapen in te zetten, iets wat ik normaal pas rond kilometer 14 doe. 27 g koolhydraten, 10 g suikers en 25 mg caffeïne doen hun werk.

Km 12 : ik zie een man met een geit langs het parcours. Ik blijk nog niet te hallucineren, want een loper naast mij vraagt de man naar de naam van de geit. Babelutte !

Km 13 : ik heb de tientonner kunnen afsnijden en kan eindelijk terug op mijn normale ritme lopen. Mijn beslissing op kilometer 5 bleek de juiste, in het andere geval lag ik nu waarschijnlijk in een EHBO-post. De plakboel bij de Isostar-bevoorrading omzeil ik door het zijpad langs het parcours te nemen.

Km 15 : mijn runner’s high ! Ik zou alle mensen rond mij kunnen knuffelen, mijn voeten raken de grond niet meer en ik schiet vol.

Km 17 : de geduchte helling van 4% op de Tervurenlaan komt in zicht. Kortere passen en een beheerste ademhaling brengen me zonder kleerscheuren boven. De zon blijft genadeloos zweet uit allemans poriën persen. Een pak vermoeide lopers stapt naar boven.

Km 19 : weinig mensen die zoals andere jaren nog een laatste spurtje trekken, in de ijdele hoop hun tijd nog te verbeteren. De wedstrijd eist zijn tol en brengt nog enkele ongefortuneerden ten val.

Km 20 (of 20,7 zo je wil) : aangekomen ! Ik hoor door de speakers dat ongeveer 1/3e van de lopers is aangekomen.
Niettegenstaande mijn iets mindere tijd toch best tevreden daarmee, bij de eerste 7000 eindigen. Onverwachts is mijn 3e editie van de 20 km een serieuze uitdaging geworden. Als ik volgend jaar terug meedoe, dan toch met een beter strijdplan om strategischer te lopen.

Nog eens bedankt aan iedereen voor alle “succes” en “proficiat” betuigingen. En aan de waterdragers van Spa. Maar vooral aan mijn supporters-, begeleiders- en bevoorradingsteam : Buffie en haar mama !

© 2008 Het Grote Verlangen.