Verveeld met zich als een slak vooruitslepende werkweek en een slaapgebrek vertrok ik vorige donderdag naar het CC in Dilbeek. Niet bepaald de goeie ingesteldheid om een dik uur geconcentreerd te luisteren naar gedichten van Neruda, gebracht door De Tijd. Een half uur later was mijn theaterminnende ik dan toch bij de les en kon ik genieten. En kon ik mij laven aan de passie van Neruda’s poëzie.

Op het enkel met rood verlicht doek aangekleed podium namen 6 mensen plaats. 5 doorwinterde acteurs en één jonge actrice, zoals in het boekje werd aangekondigd. Beurtelings traden ze op het voorplan om één van de 100 sonnetten uit Cien sonetos de amor te brengen. Willekeurig en uit het hoofd, moet ik erbij vermelden, wat elke speelavond uniek maakt.
De 6e was Rony Verbiest, u weet wel, van Rony Verbiest Trio. Met zijn bandoneon, een instrument dat wonderwel past bij die zuiderse passiegedichten, voorzag hij de georakelde gedichten van een subtiel muzikaal likje verf.

De mannen van hun kant ademden het verlangen hartsgrondig uit, elk op hun eigenwijze manier. Maar van de prestatie van Barbara Vanwelden was ik niet uit het veld geslagen. Ze had te weinig weerwerk te bieden tegen het vijfkoppige mature mannenvolk. En dat ze gedichten van een man aan een vrouw moest brengen hielp hier niet bij. De Tijd wou door te kiezen voor een jongere actrice de sentimentaliteit mijden, maar dan had ik toch een ander soort vuurwerk in de plaats verwacht.

Van het poëtisch universum van Neruda kan men moeilijk zeggen dat het snel toegankelijk is. ‘s Mans woordcombinaties zijn niet altijd even snel te behappen. Dat ze werden voorgedragen vergde dan ook meer inspanning om de voorbijflitsende woorden in mentale beelden te kunnen omzetten. In dat opzicht ben ik dan ook meer fan van de taaleenvoud van De Coninck dan van het wrochten van Claus. Maar eens schoorvoetend binnengetreden in het allesomvattende van deze brok literatuur verlang je naar meer en eindigt de voorstelling abrupt.

De Tijd brengt met “Omdat het niet anders kan” de perfecte inleiding tot de poëzie van Neruda. Gaat dat zien, als u nog kan. De brochure eindigt met de zinsnede “Leve het verlangen”. Als bewoner van deze weblog kan ik dit alleen maar beamen.

(Gezien op 28/02/2008 in CC Dilbeek op 28/02/2008)

Als uitsmijter één van mijn favorieten van de avond : Sonnet 89. Helaas in het Engels, de eerbiedige vertaling van Willy Spillebeen heb ik niet online gevonden.

SONNET 89 by Pablo Neruda

When I die, I want your hands on my eyes:
I want the light and wheat of your beloved hands
To pass their freshness over me once more:
I want to feel the softness that changed my destiny.

I want you to live while I wait for you, asleep,
I want your ears still to hear the wind, I want you
to sniff the sea’s aroma that we loved together,
to continue to walk on the sand we walked on.

I want what I love to continue to live,
And you whom I love and sang above everything else
To continue to flourish, full flowered:

So that you can reach everything my love directs you to,
So that my shadow can travel along in your hair,
So that everything can learn the reason for my song!

Gezien in CC Dilbeek op 28 februari 2008