Een kleine enquête vrijdag op het werk leerde dat niemand écht Valentijn had gevierd. “Niets speciaals gedaan,” klonk het uit alle monden. Maar hadden ze nu écht niets georganiseerd ? Of durfden ze niets vertellen, uit vrees in detail te moeten treden of te moeten toegeven dat ze hadden meegedaan aan een door de commerçe ingepalmd ritueel ?
Feit is dat Valentijn niet bijzonder leeft als traditie. Iemand opperde de gemeenplaats dat het toch elke dag een beetje Valentijn moest zijn. Een uitspraak die door sommigen met een smadelijk lachje werd onthaald.
En wat ik gedaan heb ? “Niets speciaals”, of toch weer wel. Met een dekentje in de zetel gekropen, dicht tegen mijn liefste aan. TV opgezet, beetje gebabbeld. Een alledaags heerlijk moment. Elke dag een beetje Valentijn, het cliché bevestigd.
