het leven zoals het is

Meanwhile in Texas …

Jep, ‘k ben terug in Texas voor een global meeting. In een beter hotel deze keer.En met een grotere en leukere groep : een twintigtal mensen van all over the world, een minderheid uit Europa (Ierland, Spanje, Frankrijk), de rest uit de States (Pennsylvania, California, Virginia, Florida en Texas). It’s a small world after all.

De week is al voorbijgevlogen, veel tijd om me te vervelen is er niet. Zowel het werk- als het avondprogramma waren goed gevuld. De cultuurshock is niet meer zo groot als vorige keer, je went snel aan hun gewoontes en levensstijl. OK, ‘t is de cowboy state, maar de couleur locale is in andere opzichten ook wel leuk.

Zo waren we gisteren in Billy Bob’s, de grootste honky-tonk ter wereld. Een zaak met 13 bars, waarvan de grootste meteen ook concertzaal is. Grote countrynamen zoals Willie Nelson en Dwight Yoakam stonden hier al op de planken. Maar ook Ringo Starr, The Beach Boys en B.B. King zijn hier al de revue gepasseerd. Verder kan je je er vergapen aan een reuze dansvloer vol met mensen die zich uitleven met de line dance. In vol ornaat, jawel. Voor een Texaan zijn maar drie vestimentaire dingen belangrijk : een hoed, een buckle belt en boots. O, en bij het binnenkomen moest ik mijn ID laten zien. Zie ik er dan nog te jong uit om te mogen drinken ? De minimumleeftijd voor alcohol ligt hier op 21 jaar.

Op culinair vlak waren er nieuwe ontdekkingen, zowel in positieve als negatieve zin. Kaas op alles, dat was ik al gewoon. Maar ik heb ook een mean of a steak gegeten in de H3 Ranch. Flaming tenderloin, het beste stukje van de koe, overgoten met rum en daarna kort op de grill. En daarbij een grote aardappel in aluminiumfolie. Puur en eerlijk voedsel, ik mis het hier nog te vaak.
BBQ is hier ook not as we know it. Het vlees wordt uren aan een stuk gerookt, gebruikmakend van speciaal hout om het vlees extra flavor te geven. Het vlees wordt hierdoor vrij rafelig, maar ook enorm zacht. De saus en de bonen die ze hierbij serveren zijn precies wel al eens gegeten.

Deze dingen deden mijn oogbollen af en toe nog rollen:

• Ik geraak maar niet gewoon aan het feit dat ze je hier continu aanspreken. Als je gaat shoppen duurt het geen 10 seconden voor de vraag komt of ze iets voor je kunnen doen. Tijdens het eten komen ze drie keer vragen of alles in orde is. Bij momenten is het vervelend, meestal is het sympathiek.
• Gigantische drinkbekers dat ze hier hebben. Wanneer je ze aan je mond zet verdwijnt je hele gezicht.
• Ze zijn dol op gadgets of extraatjes. Elke avond lag er wel een chocolaatje samen met een samenvatting van verse krantenkoppen op mijn hotelbed. Ook op de meeting vond ik dagelijks iets terug op mijn plaats: was het geen knuffelbeertje, dan wel een magic 8-ball of een grappige balpen.
• Als ze maar iets gratis krijgen of met korting, dan zijn ze content. Overal hangt het dan ook vol met “50% off”, ‘buy 1, get 1 free”. Zelfs kerstbomen zijn nu al afgeprijsd.
• Airco is hun beste vriend. 68 graden Fahrenheit is hen nog te warm. We moeten af en toe naar buiten om het terug een beetje warm te krijgen.

Volgende week is het Thanksgiving, een lokaal gebruik dat ik graag eens zou meemaken. Maar straks wacht alweer de terugvlucht richting Belgenland (al lijkt het dat uit de berichten die ik hier ontvang helaas steeds minder te zijn). En daar ben ik niet rouwig om. Al zal ik de aangenaam aanvoelende 25 graden en het zonnetje op mijn kop wel missen, there’s no place like home. Maar wie weet kom ik nog terug. Want zoals de Texanen zeggen : Come back, y’all !

© 2007 Het Grote Verlangen.