Geen reden tot klagen

‘k Was een beetje lastig in de week.

Drie weken geleden was er al een afspraak gemaakt met de garage. Als het regent, dan lekt er water in mijn deuren en dan gaat het klotsen als ik ze dichtsla of rem voor de rode lichten. De avond vóór de afspraak ga ik mijn auto aan de garage afzetten en drop mijn sleutel in het daartoe voorziene busje.

De dag erop wil ik de auto afhalen, maar bij aankomst in de garage zie ik al dat mijn auto nog op exact dezelfde plaats staat als ik ‘m heb achtergelaten. Ik voelde al nattigheid. En inderdaad, aan de balie wisten ze van niets. En ik mocht dan wel een afspraak gemaakt hebben, ik stond zelfs op het werkboek van de automechaniekers, ze hadden er niet naar omgezien. “U had toch even moeten bellen dat uw sleutel in het busje zat, meneer.” Ik repliceerde dat ik verwacht dat zij mij bellen als ze de auto niet vinden waarvoor een afspraak staat ingepland. Een tegemoetkoming voor een vervangwagen voor de volgende afspraak kon er ook niet af. “We zullen zien of we tegemoet kunnen komen in de werkuren.”
En dus kan ik maandag nog eens dezelfde regeling treffen om mijn auto naar de garage te krijgen en ‘m ook op tijd af te kunnen halen de dag erop.

Een beetje lastig dus, op de garage.

Maar dan kom je thuis en lees je dit bericht. Nog geen 48 jaar. Verdomd, het is niet eerlijk. Sterkte, Lilith.

Leave a Reply