Realiy tv is dood, zou moet Van Thillo gezegd hebben. Niets is minder waar als ik de onophoudelijke beeldenkots van de reality programma’s de huiskamer zie binnenstromen als ik de lichtbak opzet. Of de zenders beseffen het nog niet en ze belazeren hun kijkers nog maar een seizoen.
Nee, dan het échte leven. Het was me iets vanavond. Op 2 uurtjes tijd ben ik telefoongewijs nét niet door het hele scala aan levensomstandigheden gebeld geweest.
Eerste telefoontje ging over een nakende scheiding van een vriend. Het gebeurt ongetwijfeld elke dag, maar ‘ t is verdomd spijtig als je ‘t ziet opduiken in je vriendenkring.
Een kwartiertje later mocht ik het geweldige nieuws aanhoren dat er een nieuw mensje in onze vriendenkring aan zit te komen. Een welgemeende proficiat aan beide aanstaande ouders !
Gesprek nummer 3 berichtte me over het feit dat iemand die nog maar net zijn 80-jarig feest heeft gevierd in het ziekenhuis ligt. Heel jammer, want op het feest straalde de man als een jonggehuwde.
En het laatste gesprek was met een aanstaande vader die op eieren loopt, net als de laatste benen van de zwangerschap van zijn vrouw. Goed om hem nog eens te horen en te weten dat alles op en top verloopt.
Van pietje de dood gelukkig geen nieuws, dat ontbrak er niet aan. Het was nu al zwalpen van de ene emotie naar de andere. Geen reality tv nodig, denk ik zo.
