De 20 km van Brussel, 2007 : nog eens achterom kijken

‘t Zit er weeral op ! Maanden trainen en de wedstrijd is in een zucht voorbij … Maar het was mooi !
Loopt u even mee ?

De start : omdat ik me had ingeschreven om de groene haas te volgen, mocht ik in het vak 6000-8750 gaan staan. 20 minuten voor de start begeef ik me naar het startvak … dat ik niet vond. Ik moest me eerst nog door het vak 11500-28000 wurmen want dat stond al eivol. Eigenlijk mocht ik met mijn nummer in het vak 801-1200 gaan staan, maar daar was het risico om omver gelopen te worden bij de start te groot.
Ik heb mijn laatste slokjes isotone drank nog maar op of daar klinkt al het startschot. Nu goed, het is toch nog 5 minuten wachten en aanschuiven om uiteindelijk traag op gang te komen. Net vóór de tijdsregistratiematten doen nog veel mensen een plasje.

km 2 : het tempo wordt er al goed ingehouden. Even zie ik de groene ballonnen niet meer in de Wetstraat. Ik besluit wat sneller te gaan om ze op te zoeken maar dat is moeilijk omdat de mensenmassa nog te dicht opeengepakt zit. Als ik ze even later toch zie opduiken ben ik wat geruster. Ik probeer mijn eigen ritme te vinden maar het lukt me niet. Teveel geduw en getrek nog, teveel oppassen dat je niemand op de hielen loopt.

km 4 : we duiken de tunnels in. Ik zie een mistige stofwolk onder het plafond van de eerste tunnel hangen. De blazers helpen niet veel, ze verplaatsen alleen het stof en de nare zweetgeurtjes. Volgend jaar een deo-fabrikant als hoofdsponsor aub ?

km 5 : de hazen lopen sneller dan voorzien. We passeren het bord van 5 km al na 25 minuten, terwijl ze er normaal maar 27.30 over moesten doen. Dat betekent een tempo van 5 minuten per kilometer. Mij goed, zolang ze ik ze kan volgen maak ik kans op een strakke tijd. Al moet ik oppassen me niet te verbranden voor we goed en wel halverwege zijn.

km 7 : ik vind nog steeds mijn draai niet. Mijn hartslag zit ook nog te hoog. Soms worden de doorgangen nauwer en moeten meer mensen dichter opeen gaan lopen, wat het constante ritme niet bevordert. Er zitten ook nog teveel snellere en tragere lopers bijeen en die hinderen mekaar onvermijdelijk. Toch even stoppen om de blaas te ledigen.

km 9 : Terkamerenbos geeft de het duizendkoppige lopersmonster dat zich door de stad kronkelt wat meer ademruimte en schaduw. De zon is vanachter de wolken gekropen en geeft goed warmte. Ik maak handig gebruik van de verharde grond naast de weg om op iets zachtere ondergrond te lopen (zoals mijn trainingsparcours) en uit de zon en de massa weg te blijven.

km 10 : De hazen beginnen op mijn systeem te werken. Ik voel me eerder een ezel die een wortel achternaloopt en nooit dichterbij komt. Wanneer de hazen iets stagneren in de bocht van de 10 km, grijp ik de gelegenheid om ze achter me te laten.
“Ge zijt er bijna !” roept een mededeelnemer me ook nog na, wanneer ik hem voorbijkom. Niet echt, de wedstrijd begint voor mij pas aan km 15.

km 11 : de grote massa is wat uitgespreid, ik kan ademhalen. Ik merk ook meer lopers met hetzelfde tempo rond mij en dat maakt me rustig. Ik concentreer me op mijn ademhaling en krijg mijn hartslag beter onder controle (rond de 165).
Ik krijg mijn eerste kick. Een rush gaat door me heen wanneer ik de Nike+ stand nader. Een wall of sound komt me tegemoet en het overweldigt me enorm. Ik voel mijn lichaam niet meer, ik loop op wolkjes en geniet van dit spirituele moment dat runner’s high heet. Daarvoor alleen al zou ik maanden trainen en de wedstrijd meelopen. Het kan verslavend werken, vermoed ik.

km 14 : Ik zie veel mensen stilaan sterven, maar mijn stoomlocomotief stampt stevig door. Ik ben eindelijk volledig in wedstrijdritme en voel nog geen vermoeidheid. Om te vermijden dat de energiereserves straks in het rood gaan prop ik een Power Gel in mijn mond, een plakkerig goedje dat in één klap goed is voor 700 calorieën snel beschikbare energie. De Gatorade bevoorrading laat ik links liggen, al lopend kan ik toch niet goed drinken en met klotsende vloeistof in mijn maag kan ik niet voluit lopen.

km 17 : de beruchte “bergop” van de Tervurenlaan. Ik merk dat ik vrij vlot doorga, ook al gaat mijn hartslag terug de hoge kant op. Boven gekomen moet ik het wel even temporiseren wil ik het einde halen. Het lastigste moment van de koers voor mij, maar ik plooi gelukkig niet.

km 19 : de erehaag van mensen juicht alle passanten toe. Ik voel me terug gesterkt, ik put moed uit de aanmoedigingen en de opzwepende ritmes van de bandjes die langs het parcours staan. Je kan niet geloven wat een motivatie dat geeft. Bedankt aan alle (anonieme) enthousiastelingen !
Ik passeer nog een blinde loper die, onder begeleiding, ongeveer gelijk met mij binnenkomt. Sterke prestatie !

km 20 : ik klok af op 1u42 minuten en ben bijzonder tevreden. 10 minuten beter als vorig jaar, ik had het niet durven dromen.
De spieren beginnen onmiddellijk op te stijven omdat ik niet kan uitlopen. Maar het indienen van de chips die de tijd meten is beter georganiseerd dan vorig jaar. Overal waar blauwe ballonnetjes hangen kan ik terecht om de chip los te knippen van mijn schoen. Ik geraak al vlug door de massa en zoek een bankje op om de spieren los te gooien. Van een aantal omstaanders hoor ik dat de eersten hebben uitgelopen op een uurtje. Onvoorstelbaar …
Ik zoek mijn supporters op aan de TV Brussel-stand. Mijn liefste zorgt onmiddellijk voor bevoorrading en kledij om niet af te koelen. Droge koekjes en een banaan hebben nog nooit zo goed gesmaakt.

En verder ? Het zal er nu op aankomen niet stil te vallen en te blijven lopen. Ik ben dus op zoek naar een nieuw doel om de motivatie hoog te houden. Iemand weet van een plezante 15 of 20 km loop in het najaar ?

8 thoughts on “De 20 km van Brussel, 2007 : nog eens achterom kijken”

  1. Een dikke proficiat Mike ! Dat hebt ge (weer) goed gedaan ! Ik heb na 3 jaar meedoen (en 3 jaar afzien met telkens weer dezelfde blessure) toch maar een keertje gepast … Maar uw verslag brent wel leuke herinneringen en herkenbare passages terug naar boven ;-)

    (ps: mijn “beste” tijd tot noch toe was 2u15 dus not in the same ballpark :p)

  2. Een dikke proficiat Mike ! Dat hebt ge (weer) goed gedaan ! Ik heb na 3 jaar meedoen (en 3 jaar afzien met telkens weer dezelfde blessure) toch maar een keertje gepast … Maar uw verslag brengt wel leuke herinneringen en herkenbare passages terug naar boven ;-)

    (ps: mijn “beste” tijd tot nu toe was 2u15 dus not in the same ballpark :p)

  3. Chapeau, chapeau !

    Amai, van dergelijke afstanden durf ik zelfs niet te dromen.
    Het heeft me al 10 weken bloed, zweet en tranen gekost om 5 miezerige kilometertjes in één keer te kunnen lopen…

    Feliciterende zwaai,

    Linneke

    PS Enne, nog eens bedankt om mijn fragiele ego te redden van de ontlurkingsondergang… :-)

  4. [..] De finish was in zicht, de mensen van het rode kruis waren goed vertegenwoordigd. Dat was nodig want in die laatste kilometer hadden ze hun handen vol. Ik zag mensen op draagberrie’s afgevoerd worden. Bleke, levenloze mensen, mensen die van [..]

    Een leuk 10 km loop is de 10 km Gaston Roelants, maar da’s in december.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *