Tss, al meer dan een week terug en ik heb hier nog niets van me laten horen. U zou haast écht denken dat we ginder gebleven zijn. Helaas ! De harde realiteit van een week werken doet het vakantiegevoel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Daarom hebben we besloten al snel een reünie te plannen, kwestie van de herinneringen niet te snel te doen vervagen.

Wat we een hele week uitgespookt hebben ? Niet veel. Althans, veel minder dan ik op een week vakantie met mijn liefste zou doen. En dat was goed zo. Een groep dierbare vrienden, een stad waar ik me nooit zou kunnen vervelen en een schitterend appartement. Ziedaar de ingrediënten voor een meer dan geslaagde vakantie. En dat er minder zon was dan we ginder gewoon zijn, kon ons weinig deren.
Terug thuisgekomen moest ik me dan ook hoeden voor een kanjer van een heimweegevoel. Het was alsof ik net terug op kamp was geweest met de Chiro en dagenlang baalde dat ik mijn vrienden en het kampgevoel moest missen.

Méér dan ooit is de slagzin van deze weblog van toepassing : de herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen. Het volgende bezoek aan Barcelona én een tripje met min moaten mag niet lang uitblijven.

Barcelona, mes que un ciudad ! (vrij naar het lijflied van FC Barcelona)