Zo, dié cultuurshock hebben we ook weer gehad.
Na mijn tweede bezoek aan dit enorme land blijf ik mijn reserves hebben. Best mogelijk dat er fantastische wereldwonderen te zien zijn in de VS, maar van wat ik tot nu toe gezien en beleefd heb ben ik niet onder de indruk. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik bleef het onechte, het fake in alles zien. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze nog maar een prille geschiedenis hebben. Maar dat ze wat nog rest aan oude gebouwen platgooien om er nieuwe en praktische eenheidsworst op te zetten, dat kan er bij mij niet in. Uit ruimtegebrek moeten ze het niet doen, er is plaats zat.
Alles moet er big, comfortabel en onmiddellijk voorhanden zijn. Wegen die anderhalve keer breder zijn als de onze. Restaurants waar de gezelligheid in de veel te grote ruimte verdampt. Hapklaar, gemakkelijk voedsel dat zo snel mogelijk het hongergevoel stilt.

Maar het was niet al ergernis hoor, gelukkig niet. Overal waar ik kwam waren ze supervriendelijk. Tot de douane in de luchthaven toe. De obers in de restaurants komen ook steevast een spontaan praatje met je maken, en niet alleen voor de fooi. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.
En het zijn harde werkers, het moet gezegd. De lonen liggen een pak lager als bij ons en de sociale opvang is soms schrijnend. Dus moeten ze harder knokken om er iets van te maken. Een jaartje unief kost hen al makkelijk 20 keer meer als hier. Een autoverzekering voor een 18-jarige gaat vanaf 300 dollar per maand. Ik zeg je, dan krijgen wij het hier maar mooi in onze schoot geworpen.

Mijn liefste keek wat vreemd op van het beeld waar ik mee thuis kwam. Maar zij weet dan ook beter, ze is al op idyllischer plekjes geweest aan de overkant van de plas. Dringend tijd dat we er eens samen naartoe gaan.