Gedichtendag, zo kon u overal al lezen. En daar wil ik mijn (persoonlijk) steentje aan bijdragen. Dit gedicht is er eentje dat op onze trouwuitnodiging stond en waarmee ik mijn liefste ten huwelijk heb gevraagd.

Genoeg
(vrij naar Herman De Coninck)

Naar men zegt is houden van vaak niet bijzonder
en vaker nog niet eens zo’n wonder.
Maar als er al een mens is die zonder kan,
dan ik zeker niet, want wij zonder jou
is tergend traag slijtend verdriet.

Vroeger dacht ik : liefde is het grote verlangen
naar vurig verlangen en innig beminnen,
Nu is het ook mijn handen verwarmen
aan je zachte wangen,of tussen de regels lezen
van je soms stilzwijgende zinnen.

Het begon met: “ik durf het bijna niet te vragen”,
waarna we stuntelig zoenden
en we al voelden, maar mooi nog niet zegden
dat we ‘t wel met elkaar wilden wagen.

Ondertussen hebben we een huis en een kater
en vroeger en binnenkort,
en ook een hoopvol later
maar voor alles, alles voor, en altijd mekaar.

Het liefste zou ik dan ook
elke dag je hand in de mijne leggen
en je zeggen
Hou jij van mij, en ik van jou
en dat, mijn liefste, is al genoeg.