Recensie

Misia : De schoonheid en de troost

Als ik de naam Misia laat vallen bij vrienden en kennissen krijg ik vaak gefronste wenkbrauwen. Voor alle duidelijkheid, ‘t is een portugese zanger met catalaanse roots. Ze brengt een mix van klassieke fado en exuberantere variaties in freestyle. Maandagavond speelde ze met haar grenzeloos talent én tonnen gevoel de AB plat.

Voor het eerste deel, ingevuld met de meer klassieke fado, had de zangeres zich in een sober zwart en wit enkellang kleed gehuld. Ze vertelde over de fado en hoe nauw die verbonden is met de poëzie en de literatuur. Veel portugese schrijvers pennen speciaal voor haar teksten op bestaande melodieën en haar muzikanten doen hetzelfde voor bestaande gedichten. De toon van het eerste deel was overwegend ingetogen en ernstig, zoals we van Misia gewoon waren. Ook al houdt ze aan de klassieke benadering, toch blijft haar uitvoering van de fado standaarden beroeren.

Na de pauze maakte de show een grote ommezwaai. Het sobere werd ingeruild voor meer uitbundigheid humor en frivoliteit, zwart en wit werden ingeruild voor een zwartsatijnen mantelpakje met vuurrode accessoires en naaldhakken. Misia verwelkomde ons in Hotel Dramabox. Met de nodige pathetiek en goed gedoseerd drama nam ze ons mee naar alle kamers van het hotel, elk met hun eigen verhaal en hun eigen gasten. Bij elke gast paste een ander lied. Zo ging het van een heerlijk nummer van Dalida (Pour ne pas vivre seul) over Argentijnse tango tot haar favoriete zangeres, Amàlia Rodrigues.

Tussendoor maakte ze frivole zijsprongetjes als rasverteller, waardoor het niet lang duurde vooraleer ze het publiek op haar hand had, voor zover dat nog nodig was na een ijzersterk klassiek gedeelte. Over elke gast, meestal schrijvers, zangeressen of acteurs, vertelde ze een zelfverzonnen anekdote, met veel zin voor verbeelding en humor. Zichzelf vergeleek ze met iemand die geen geweldige zangeres is en ook geen fantastische actrice. Om iets te doen, vertelde ze, breide ze dan maar pullovers voor alles en iedereen, van haar familie tot de auto’s op straat. Misia liet in Hotel Dramabox een humoristische, blije en soms zelfs absurde en surrealistische kant zien die we nog niet van haar kenden.

Misia interpreteert de fado niet, ze ademt hem. Ze brengt deze levensliederen met zo’n schijnbaar gemak dat je vanzelf aanneemt dat het haar natuur is. Een doorleefd talent helpt haar de saudade moeiteloos naar haar publiek over te brengen.

Misia zingt vaak over de donkere kant van het leven, over snijdend verdriet en dof gemis. Maar de balsem die ze daarbij aanbrengt is onovertroffen. De schoonheid en de troost zijn nog nooit zó tastbaar geweest op een podium.

© 2006 Het Grote Verlangen.