Recensie

The Science of Sleep

Dat hier 2 weken na het zien van The Science of Sleep nog altijd geen review van de film terug te vinden is, is een veeg teken aan de wand. Laat ik het maar meteen zeggen : geweldig vond ik de film niet, maar dat kan wel te maken hebben met mijn verwachtingen.

De in Mexico opgegroeide Stéphane (Gabriel García Bernal, bekend van Almodóvars La mala educación) komt na lange tijd terug naar Parijs en neemt zijn intrek in het ouderlijk appartement. Zijn vader is net overleden en zijn moeder woont bij haar vriend. Ze heeft voor hem een job geregeld als illustrator, zodat hij zijn creatieve gaven kan botvieren. Bij aankomst op de werkplek blijkt dat hij, in gezelschap van een heel apart trio, administratieve klussen moet klaren. Regelmatig zie je Stéphane dan ook wegdromen in zijn eigen wereldje, waar hij TV-opnames maakt over zijn eigen fantasieën.

Al snel wordt hij verliefd op zijn buurmeisje Stéphanie (Charlotte Gainsbourg), die al even “gestoord” is als hem. Ze bewondert zijn fantasie, maar is niet geïnteresseerd op amoureus gebied. Vanaf daar begint het voor Stéphane grondig fout te lopen en worden zijn fantasieën steeds grilliger.

De versmelting van realiteit en fictie is bijwijlen heel knap. Met schijnbaar eenvoudige technieken in de vorm van bordkartonnen decors wordt het universum van Stéphane tot leven gebracht. Scènes uit zijn ‘echte’ leven zie je geënsceneerd in de TV-studio uit zijn fantasie. Op den duur word je meegezogen in de ‘realiteit’ van Stéphane en kan je zelf het onderscheid tussen droom en daad niet meer maken.

Wat start als een vrij ‘normale’ film ontaardt echter al gauw in een prent over een jongeman met een psychologisch probleem. De ballon van de fantasiewereld wordt namelijk gruwelijk doorprikt door de sputterende psyche van het hoofdpersonage dat teveel de overhand krijgt. Ik had een feeërieke, fantasierijke film verwacht, maar kwam buiten met het beeld van een neuroot die zichzelf verliest in een al te bizarre nachtmerrie.

© 2006 Het Grote Verlangen.