Relaxed sfeertje, op 0110 in Gent. De typische festivalsfeer, met dito publiek, al ligt dat grotendeels aan de affiche. Hier en daar een multiculturele familie als uitzondering. Ik mis de bevolkingsgroep van de medioren en senioren. Al zullen die wel naar de betonnen weide afzakken eens Will Tura het podium zal bestijgen. Ook weinig allochtonen, helaas. Afgeschrikt door zo’n overweldigend gebaar ? Of opnieuw de affiche ?
Gunter Lamoot vertelt dat hij met Filip Dewinter op café gezeten heeft. “Toffe gast”, vindt hij.” Prive hé”, voegt hij er snel aan toe, “wat hij doet op televisie is slechts zijn werk. Die mens heeft ook kinderen te voeden.” Spontaan schiet de vraag door mijn hoofd wat die VB’ers nu aan het doen zijn en hoe ze zich hierbij voelen. Zouden er hier misschien toch enkele rondlopen ? Kijken, luisteren, zich bezinnen of ze toch niet de verkeerde keuzes maken. Ik vraag het me weinig hoopvol af.
Tussen 2 optredens door worden op het groot scherm beelden getoond van 0110 Antwerpen. Ik zie Tom Barman tijdens een interview, drijvend op adrenaline. Voor de zoveelste keer is hij aan het uitleggen wat zijn bedoelingen zijn en hoe waanzinnig het is dat het beoogde dEUS-concert zich als een veelkleurige melkplas heeft uitgebreid over het hele land en een geweldig feest is geworden. Ik voel me betrokken en blij dat ik deel kan en mag uitmaken van zoiets hoopvol. Al heb ik er zelf geen moeite voor moeten doen.
Terug thuis :
Ik lees in De Standaard woorden uit de mond van Filip Dewinter : ,,Ik had hier eregast moeten zijn”. Verdomd gelijk heeft ie, ze hadden het VB moeten uitnodigen als daad van verdraagzaamheid. Eens zien wat hun reactie dàn was geweest, waarschijnlijk waren opnieuw heel wat maskers gevallen. Nu doen ze het enige waar ze goed in zijn : deze gemiste kans gratuit recupereren.
Ik zie Annemans in debat met Stijn Meuris en Lieve Blancquaert. Lieve vraagt Gerolf hoe hij zich nu voelt en wat dit menselijk gebaar met hem doet. Ik hoor hoe Gerolf zich verschuilt achter het excuus dat dit zijn werk is als politicus, om deze “toestanden” aan de kaak te stellen. En dat ze zelf slachtoffer zijn van onverdraagzaamheid, zich opstellend in zijn slachtofferhoekje. En dat ze met 2000 VB’ers samen op een congres gezeten hebben. 2.000 tegen 100.000, samenscholen om zich af te schermen van dit verdraagzaam gebaar, omdat ze er geen écht antwoord op hebben.
Ik kijk naar de samenvatting op Canvas, op een ontieglijk laat uur. Jammer dat ik niet alles kon meemaken. Een rondreizend verdraagzaamheidscircus over 3 dagen of 3 weekends was als statement misschien nog sterker geweest. Ik zie Barman met een vlijmscherp dEUS, de ontlading is groot. Ik hoor hem roepen dat hij al te veel heeft uitgelegd, dat hij wil zingen. En dat doet hij, met volle overgave. De mens mag, samen met iedereen die heeft meegewerkt, bijzonder trots zijn. De muziekwereld heeft gedaan wat ze vonden dat ze moesten doen, mooi zo. Nu is het terug aan de politici. Ik sympathiseer met de gedachte van Hugo Camps in De Morgen :
Mocht u het nog niet weten, Rocco Granata en Laura Lynn zijn moediger dan zowat de hele politieke klasse bij elkaar. … De heren Janssens, Stevaert, Leterme en Somers durven er niet eens over te fluisteren. … Wat is er mis met concerten tegen extreem rechts ? Dewinter heeft geen last van gêne voor zijn grote waffel. … Het wordt mij iets te gek. Tom Barman moet ineens plechtig verklaren dat 0110 niet tegen het Vlaams Belang is. … Eigenlijk worden de grenzen van verdraagzaamheid hier gekoloniseerd door types àla Dewinter en Annemans. Zij creëren smetvrees voor een ethisch standpunt. … En wat zeggen de fatsoenlijke politieke partijen ? Zij zeggen niets, zij leven met de rug naar 0110 toe. In het beste geval met een schuin oog. Die armoe.
