In deze bloedhete tijden is airco op het werk een zegen. Geen okselvijvers bij de collega naast je in de cafetaria, geen (ongebruikelijke) transpiratiegeuren op meetings. Afin, tot voor kort marcheerde die airco van geen kanten. Na grondig nazicht bleek er al maanden een kraan met warme lucht op een buis van de airco te blazen, wat het spel letterlijk warm en koud deed blazen. De kraan is ondertussen dicht en sindsdien genieten we eindelijk van de airco zoals ie bedoeld was.
Er is één nadeel aan en dat voel ik van zodra ik de prikklok gepasseerd bent ‘s avonds. De deuren van het bedrijf zwaaien op en ik word verwelkomd als was het in de op volle toeren draaiende oven van de warme bakker op zaterdagnacht. Wanneer ik dan de auto instap wordt er nog een schepje kolen op het vuur gegooid. Het stuur vastnemen is haast een risico op brandwonden. Gelukkig is er het A/C knopje en rij ik in een mum van tijd gekoeld huiswaarts. Eenmaal aangekomen is het wel terug de bakoven in en dan krijg ik weer een opdoffer die me het slappe vod-gevoel geeft.
Ach, ik neem het ene minpuntje maar voor lief. Een ganse dag zweten zonder zwoegen zou serieus op mijn moraal werken, ik zweer het u.