Km 0 : Na het kanonschot trekt de karavaan zich langzaam op gang. Via het accordeon van levende lijven komen we stilaan aan een gezapige snelheid. Ik sta te popelen om de koolhydraten die ik de afgelopen week heb gestapeld te verbranden. De loophonger na vier dagen trainingsban is bijzonder groot !
Km 2 : We moeten Lieve, het loopmaatje van Lien, spijtig genoeg lossen. Haar tempo ligt net iets te laag voor ons.
Km 5 : De eerste opwarmingskilometers zijn achter de rug, we geraken stilaan in de wedstrijd. De tunnels waar iedereen zo enthousiast over was vind ik maar niks. Het is er te warm en er is weinig luchtcirculatie, waardoor je al vieze zweetgeurtjes begint te ruiken.
Km 7 : Ik heb duidelijk teveel gedronken, of te lang vóór de start. Ik spreek af met Lien dat we vanaf nu ons eigen tempo lopen en wens haar succes. De eerste boom in Ter Kameren Bos moet eraan geloven, ik kan opgelucht verder. Vanaf nu probeer ik in mijn eigen loopritme te geraken, maar dat blijkt moeilijker dan verwacht . Tot km 13 blijft het tussen de tragere loperszee laveren, waardoor ik soms ongewild een paar elleboogstoten heb uitgedeeld. Sorry aan de onfortuinlijken !
Km 10 : Halverwege het parcours, mijn tussentijd is 58 min. ‘t Ziet er goed uit, een gehoopte eindtijd onder de 2u zit er nu zeker in.
Km 11 : Een braziliaanse groep staat enthousiast de massa lopers op te zwepen en het mist zijn effect niet. Ik krijg kippenvel van het gevoel aan zo’n massaloop mee te doen. De ondertussen opgewekte endorfines zullen er ook voor iets tussenzitten.
Km 13 : De lopers met een lager tempo heb ik nu achter me gelaten. Het geeft me een rustiger gevoel, waardoor ik goed in mijn eigen ritme geraak.
Km 14 : Ik bereik de afstand waarop ik het meest getraind heb. Ik weet wel dat ik verder geraak (zie 18.5 km), maar besluit om geen risico’s te nemen en bij te tanken. Beter op tijd energie opslaan, dan een lege batterij terug proberen op te opladen. Een zakje Power Gel doet zijn werk, ik voel de suikers door mijn bloed schieten. Het is wel verschrikkelijk spul om in te slikken, niet zozeer om de smaak, maar vooral om de plakkerige en uiterst stroperige textuur van het goedje. Ik heb iets nodig om door te spoelen en vind even verder gelukkig een Spa-bevoorradingsstand op mijn weg. De waterdragers zijn zeer goed georganiseerd. Het lastige is alleen dat sommige mensen hun drankje aannemen en dan gewoon stoppen, midden op de weg. Enkele botsingen zijn onvermijdelijk.
Km 18 : Iedereen had me gewaarschuwd voor de steile klim op het einde van de wedstrijd, maar zó vroeg had ik ‘m ook niet verwacht. Voor ik het besef, ben ik halverwege de helling, maar dat is er ook aan te voelen. De hartslag is met 15 slagen gestegen en de kuiten staan strak gespannen. Ik besluit het tempo iets lager te leggen om niet zoals vele ongelukkigen te sterven in het zicht van de eindmeet. Hier vallen lijken te rapen, de klim in het klassement is fenomenaal. Toch de allerlastigste kilometer van het ganse parcours, en dan nog in het staartje van de wedstrijd.
Km 19 : Ik merk terug een vreemd fenomeen, net zoals in Brugge. Nét voor de eindstreep zijn er lopers die nog sneuvelen, eentje moet zelfs gereanimeerd worden. Te weinig water, slechte voorbereiding, niet genoeg gedoseerd, … De oorzaken zijn legio. Jammer !
Km 20 : Ik ga nog behoorlijk energiek over de eindmeet en krijg een instant overwinningsgevoel. Vijf maanden training zijn niet voor niks geweest, ik heb het gehaald ! Ik zie overal tevreden gezichten rond me. Iedereen moet nu beginnen aanschuiven en dat bevalt de spieren niet zo goed, die willen langzaam uitlopen ! Eindelijk wordt de chip wordt van mijn schoen losgeknipt en ik krijg mijn medaille overhandigd. Ik zoek rustiger oorden op en geniet na van de sfeer, de gelopen wedstrijd en het zonnetje op mijn kop.
Het was mooi, daar in Brussel !
