Hier en hier werd al één en ander verklapt over mijn stiekeme loopcarrière. Na enkele maanden training heb ik alvast een voorlopig hoogtepunt bereikt door op Dwars door Brugge (15km) een niet onaardige tijd van 1uur 20 minuten neer te zetten. Lien had me uitgenodigd om mee te komen lopen en het is me bijzonder goed bevallen !

Als we zoeken naar de kiem van mijn hardloopambities dan moet ik terug tot de lagere school. Daar werd iedere week meegedaan aan loopcriteria over heel het westvlaamse grondgebied. Elke woensdagnamiddag vertrokken we dan met een aantal bereidwillige taxi-ouders richting een andere school. Daar konden we ons dan omkleden in de sporthal en het parcours gaan verkennen. Meestal ging het om wat bochtjes en rechte lijnen trekken doorheen een nabijgelegen bos of park. Van afstanden en besttijden herinner ik me niets meer, maar ‘t waren toch forse wedstrijden. Als je dan regelmatig had meegedaan kreeg je een soort geglazuurde bakstenen tegel met een opdruk. Heb ik nog altijd in mijn box of memories steken. Wat er ook nog bij zit is een medaille voor de 3e plaats op “Spijk & slijk”, de plaatselijke loopwedstrijd van de school. 3e plaats, fier dat ik was !

Daarna is het wat bergaf gegaan met het lopen ; andere sporten gaan uitproberen, naar de unief gegaan en vooral minder zin in sport. Enkele jaren geleden heb ik nog wat occasionele pogingen gedaan om de draad terug op te nemen, maar niet op de goeie manier. Ik had slecht schoeisel, er was geen trainingsregelmaat, maar vooral geen doel.Dat is er nu gekomen door een soort Start to Run op Buffie‘s werk, met als uiteindelijk doel de 20 km van Brussel in mei. Na een eerste training had ik er onmiddellijk terug zin in, ben ik me goed schoeisel gaan kopen en heb ik het mentale knopje op “doel : 20 km” ingesteld. En het werkt ! In januari ben ik begonnen met kleine afstanden en met een regelmaat van 2 à 3 keer per week trainen ben ik begin mei al op 16 km beland. Niet zonder afzien natuurlijk, want conditie komt er enkel door de grenzen te verleggen, maar de voldoening is groot. Het blijft toch elke keer genieten om na een lange afstandsloop de endorfines door je lichaam te voelen razen. Nooit had ik begin januari gedacht in mei al zulke afstanden te kunnen afleggen, het was niet eens een goed voornemen ! En met de juiste combinatie gezonde voeding-lopen is er het leuke neveneffect dat ik een paar overtollige kilo’s minder moet meezeulen, zonder honger te hebben moeten lijden.

En nu is het in één rechte lijn doortrainen om op 28 mei paraat te staan voor de “bergen” van Brussel. De eerste betrachting is die 20 km in één keer uit te lopen, voor de rest zie ik wel. En erna ? Zeker blijven lopen, want ik voel me er veel fitter door en het houdt me scherp. Maar voorlopig nog geen marathon ambities, zoals deze jongen.