Enkele zondagen terug was het hier full house in Grimbergen. De ex-studiegenootjes van mijn specialisatiejaar waren allemaal langsgekomen, omdat nog niet iedereen ons nieuw huisje had gezien. Deze keer waren het niet alleen de mannen, maar ook vrouwen en kroost. Gezellige boel was het, zo’n huis vol mensen. Een paar mensen hokten samen bij de frigo (lekker makkelijk voor de aanvoer van drank), een paar joelende bengeltjes in de tuin, in de living enkele wielerfanaten voor de buis gekluisterd voor Parijs-Roubaix. En er was taart, koffie, quiche en versgebakken wafels. Zo moet dat zijn op zondagmiddag. Ik keek ernaar en zag dat het goed was.

Dan viel het me ineens op. Het moment waarop ik met deze mensen plezier stond te maken aan één van de vele togen die Leuven rijk is leek slechts een fractie van een seconde geleden. Even knipperen met de ogen en hup, hier stonden we dan. Bijna allemaal getrouwd, kinderen bij de vleet en nog een aantal op komst, iedereen met een deftige job en een mooi dak boven het hoofd. Tempus fugit, meer dan ooit.
En toch, als de nostalgie de bovenhand haalde en de herinneringen opborrelden zag ik dat iedereen in de grond hetzelfde is gebleven. Mooi is dat.