Ik was er te lang van gespaard gebleven, dus het kon één dezer dagen niet uitblijven : tandpijn. Van het triljoen genen dat ik geërfd heb, is het zwakke-tanden-gen één van de uitblinkers aan de schaduwzijde van de genenpoel. Eén keer om de zoveel maanden vindt één van de geglazuurde dingetjes in mijn mond het nodig om op te spelen. Vóór u menige vieze dingen over mij begint te denken : mijn tanden worden uiterst goed verzorgd, maar het mag niet baten. En begin deze week was het weer zover : begonnen als een kleine tandvleesontsteking ging het ineens ‘s nachts over in helse zenuwpijn. Je kan je dan op alles concentreren, zo zen zijn als mogelijk, maar je kan het net zo goed negeren als de spreekwoordelijk olifant in de porseleinenkast. Na een tweede nachtelijke wedstrijd negeer-eens-een-overactieve-tandzenuw was een afspraak bij de tandheelkundige specialist onvermijdelijk. Geloof mij, nog nooit zo blij geweest om naar de tandarts te moeten gaan als nu.
Afgaande op mijn letterlijke mondvol geplombeerde tanden weet ik ondertussen wat een goede tandarts is. Verdovingen worden vakkundig en met de grootste voorzichtigheid geplaatst zonder nog maar de eerste boor gezien te hebben al tegen het plafond hangt. Vervolgens focust hij zijn totale aandacht op de oorzaak van de kwelling. Soms denk ik dat hij het als een geheim levensdoel beschouwt, het terug opbouwen van een zieke tand tot een mooi kunstwerkje. En, door zijn kabinet gonst Radio 1 op een aangenaam volume, waardoor de aandacht op het mondgebeuren toch weer wat afgeleid wordt.
Ik zeg u, de man heeft gouden handen. Ik kan het weten, sinds ik een eerste bezoekje aan hem bracht in mijn studententijd. Al snel kwam aan het licht dat de “vakman” waar ik me vroeger in het dorpje waar ik opgegroeid ben liet behandelen, niet meer of niet minder dan een halve charlatan was. Bleek dat hij kamfer had gebruikt om de ontzenuwde tandkanaaltjes te “ontsmetten” en hier en daar ook vergeten was die kanaaltjes terug op te vullen. Hij had er net zo goed de tand kunnen uitkloppen met een botte beitel.
Na een halfuurtje op de stoel gisteren en een deugddoende nachtrust zonder kniezen ben ik de man met de gouden handen weer eens ongelooflijk dankbaar. Hulde ! En niettegenstaande ik ondertussen verhuisd ben en een klein half uurtje moet rijden naar mijn tandarts, blijf ik hem even trouw als een labrador.
Als u dus een adres van een prima tandarts in Leuven zoekt, geef een gil.

Update : na talloze verzoeken beantwoorden is het welletjes geweest en gooi ik het over een andere boeg. Wie de man in kwestie nodig heeft, mag ‘m zoeken. Via deze GPS-coördinaten : 50°52’34.68″N, 4°42’46.52″E