Het is voor mij telkens reikhalzend uitkijken naar een nieuwe film van Tim Burton. The Nightmare before Christmas was de eerste die ik van ‘m zag en ik was meteen verkocht. Hij kan als geen ander een feërieke, maar toch bizarre sfeer scheppen en op een aparte en toch simpele manier een verhaal vertellen dat beklijft. Deze keer was het zelfs dubbel uitkijken : een verfilming van een van dé kinderklassiekers in de
literatuur én dan nog door Tim Burton. Gauw nog even het boek uit mijn kindertijd geplukt en herlezen vooraleer ik ‘m ging zien. De eerste verfilming uit 1971 (met Gene Wilder als Willie Wonka) had ik niet gezien, dus kon ik me met een maagdelijke geest in de cinemazetel nestelen …
De muziek van Danny Elfman (meest bekend van de soundtracks bij The Simpsons en van triljoenen andere films) bracht me al onmiddellijk in de juiste stemming voor een Burton film. En van zodra je wordt geïntroduceerd in de Wondere Wereld van Willie Wonka wil je meer zien. En je kríjgt meer ! Fantastische fabriekshallen vol fabuleus snoepgoed, iets waar je als kind alleen maar kon van dromen. En honderden Oempa Loempa’s, die de show stelen met hun grappige tussenkomsten en revue van liedjes in allerlei stijlen. Allemaal mooi digitaal opgepoetst, dat wel, maar geen haan die daar naar moet kraaien, het past helemaal in het plaatje.
Het boek wordt zeer waarheidsgetrouw gevolgd, wat me plezier deed. Het verhaal van Roald Dahl is zo sterk én tegelijk eenvoudig dat er geen forse scenariotoeren vandoen waren om het op het witte doek over te brengen. De kleine toevoegingen aan het boek geven het verhaal wat meer zuurstof en humor. Ik denk bijvoorbeeld aan de manier waarop de verschillende kinderen die Wonka’s fabriek mogen bezoeken worden voorgesteld. Geen enkel cliché wordt geschuwd, meer zelfs ; het wordt zover doorgetrokken dat het grappig wordt. Augustus Gloop (Caspar Slok in de Nederlandse vertaling van het boek) als bolrond zoontje van een Duitse slager met het dito “Allo Allo” accent dat steevast met een mondvol chocolade praat bijvoorbeeld.
In deze film is jammer genoeg weinig te merken van het bizarre kantje dat Burton meestal in zijn toch steeds sprookjesachtige films steekt (denk maar aan Sleepy Hollow of Big Fish), maar dat is te wijten aan het feit dat strikt naar de letter van het boek werd gefilmd. De vertolking van Johnny Depp vormt hier gelukkig een wereldvreemd, prettig tegengewicht omdat hij een grillige, geloofwaardige vertolking
van Willie Wonka neerzet. Ook de flashbacks naar Willie’s kindertijd zijn een zeer goeie ingreep (want die passages komen niet in het boek voor) om de geloofwaardigheid van het personage te versterken.
Wie zo gek is als mij om steeds de aftiteling van een film uit te kijken (0.001 % van het filmpubliek dus), heeft misschien ook gezien dat Eyetronics, een Belgisch bedrijf gespecialiseerd facial imaging, heeft meegewerkt aan de film. Faut le faire ! Ze hebben blijkbaar ook al geloofsbrieven verworven door mee te werken aan Buffy en Angel.
Deze film gaf mij van begin tot eind het warm, kinds gevoel terug dat ik had bij het kijken naar sprookjesfilms en dat is voor mij het dankbare aan de film. Kortom : een must see voor dagen waarop het oude wijven regent, je ziek thuis zit of je gewoon zin hebt om dekentjesclub te spelen ! Een attribuut dat dan niet mag ontbreken is een hete tas chocolademelk :-)

P.S. : Nu vraag ik me af of die WW chocola ook echt bestaat ! Of zou Willie Wonka in België gewoon Meneer Meurisse heten ?