Urban trail Gent

Blèh. Ik begin na een week kiespijn de betekenis van het woord zenuwslopend al wat beter te kennen. Aanhoudende, zeurende en té aanwezige pijn waar weinig pijnstiller tegen bestand is en die je ineengedoken in een hoekje zou doen kruipen.  Gelukkig is mijn afspraak met de man met de gouden handen nakende morgen. Hopelijk verlossing ! Maar goed, #eerstewereldproblemen, met de gezondheidszorg die ons land rijk is.

Vanmorgen was er de eerste editie van de Urban Trail in Gent. Ik kreeg bericht dat ik in wave 1 mocht starten. Om 9u00 (of was het 8u00) lopen op een zondagochtend, mijn bioritme wist niet wat het meemaakte. Het werd uiteindelijk 9u30 toen we, toen nog in droge omstandigheden, mochten starten. Er stonden een paar auto’s in de weg van het parcours, zo bleek.

Start wave 1 Urban Trail Gent

 

Samen met loopmaatjes Lien en Hans maakten we voor de start de foto waar we ondertussen al een leuk serietje van hebben van voorbij urban en andere trails.

Loopvriendjes

 

Het werd een mooi parcours met plaatsjes in Gent waar ik nog nooit eerder was geweest of zelfs het bestaan niet vanaf wist. Het Caermersklooster bijvoorbeeld, of het Glazen Straatje (jawel, echt).

En zoals het een klassieke urban trail betreft, stonden ook de klassiekers van de stad op het programma : de Bijloke, de Sint-Pietersabdij, het Graffitistraatje, de Luca School of Arts, het Huis van Alijn (pak de floche !) en het Prinsenhof. Dé max van de dag was wel voorbehouden voor de feestzaal van de Vooruit. Op het moment dat we er doorheen liepen, hadden denk ik de laatste feestvierders luttele minuten ervoor het pand hadden verlaten. De dampende atmosfeer van een feest op zijn laatste benen, de geur van verschraald bier en een plakkerige vloer bezaaid met kapotte bekertjes. Leuk en heimwee naar vroegere tijden.

De grote spelbreker was helaas het weer. Rond 9u45 begon het te motregenen, waarna ‘t al vrij snel overging in een aanhoudende bui. Weinig supporters dus langs het parcours, een gedemptere sfeer onder de lopers rondom, en een grijs deken over de stad. Jammer, maar daar kon niemand iets aan doen. Dus lieten we het niet aan ons hart komen en genoten van het gevarieerde parcours. Vermits er ook geen tijdsopname was (wegens het verkeer en openbaar vervoer dat niet permanent kon/mocht tegengehouden worden), hoefden we de naad niet uit ons lijf te lopen.

Parcours Urban Trail Gent 2015

 

En daarmee heb ik alle Urban Trails in Vlaanderen gelopen. ‘k Kan er niet één uitkiezen die mijn voorkeur wegdraagt, ze hebben elk hun eigenheid en bezienswaardigheden. Dé troef van de Urban Trails natuurlijk.

Up next, het steviger werk : Dwars door Brugge en de 20 km door Brussel !

 

Rotterdam !

Kijk, soms is er de perfecte timing. Net op het moment dat we midden in de verbouwing van onze zolder zaten, viel het aanbod voor een weekendje weg ons in de schoot. We mochten het Ibis Rotterdam City Centre eens gaan uittesten. Perfect !

Na nog geen anderhalf uur rijden (van Brussel) stonden we al aan het hotel. Geparkeerd en al, net in de ondergrondse parking naast het hotel. Een uur te vroeg (oeps), maar we mochten gelukkig al inchecken.

Lobby van het Ibis Rotterdam City Centre Hotel

 

De buurt van het hotel

 

Zicht vanuit onze hotelkamer

 

Het hotel ligt bijzonder centraal, op wandelafstand van de haven en van de Markthal, in een rustige buurt. Vanuit onze kamer keken we op het water en een magere brug. De kamer was nog nagelnieuw (opening zomer 2014) en zeker OK. Een comfortabel bed en een ruime douche, wel zonder zithoekje.

Van de receptioniste kregen we wat stadstips en een kaartje mee én het geweldige nieuws dat ontbijten en uitchecken kon tot 12u00. Meer wenst een koppel dat eens zonder kinderen op stap is toch niet ? Kortom, zoek je een hotel in Rotterdam, dan kan ik je zeker het Ibis Rotterdam City Centre aanraden !

Bagel Bakery in de Schilderstraat in Rotterdam

 

MRIJ carpaccio bagel met uiensoep

 

Bon, tijd om de stad te verkennen ! Niet dat we er nog niet geweest waren, want we hebben er al een favoriet adres voor bagels : de Bagel Bakery in de Schilderstraat. We hadden geen Grootse Plannen en vooral geen tijdsdruk, dus ging het van daar richting winkels voor wat shopping. Tussen wat motregen door belandden we voor de borreltijd bij Dudok. Vooral bekend om zijn patisserie, maar je kan er dus ook gezellig aperitieven. Dineren deden we bij De Pasta Kantine, een goedkope, OK pastabar. Restaurant Napoli zag er beter uit, maar was vol vol vol (sorry guys !).

Na een nacht uitslapen (en toch al om 8u00 een eerste keer wakker worden), een goed ontbijt en een paar stevige tassen koffie in het hotel terug op pad. En kijkt, een delftsblauwe hemel buiten ! Genieten, genieten dus. Ook even langs de nieuwe Markthal natuurlijk. Een leuk concept, die moderne bocqueria. Alleen de foto’s op de binnenkant van de hal zijn een beetje, euhm, Harry Euro-Art.

Laurenskerk Rotterdam

 

Genieten !

 

Afsluiten deden we met een lunch in het beroemde Hotel New York. Broodje kroket met kreeftensoep, meer moest dat niet zijn. Super ontspannen en met opgeladen batterijen konden we onze 2 kleine meisjes terug gaan oppikken. Voor mij de perfecte definitie van een weekendje weg !

Hotel New York
Hotel New York
Skyscraper

 

 

Kom hier dat ik u kus (Griet Op de Beeck) *

Zo goed ik haar vorige boek vond, zo ontgoochelend slecht vind ik dit exemplaar.
Het vertelstandpunt deed mij simpelweg afhaken. Dat een kind vertelt, tot daar aan toe. Maar behandel je lezer niet als een kind.

Fragmenten als deze doen mijn tenen krullen :

Ik vind ‘een luchtje scheppen’ een rare uitdrukking. Ik zie dan altijd kleine mannetjes met kleine schopjes klaarstaan met bergjes lucht om in monden te stoppen.

Digitaal geklasseerd op 13 procent.
Aan de lovende commentaren op Goodreads moet ik misschien doorbijten, maar ik kan het nu niet opbrengen. Lezen moet plezant blijven. Op naar « Geachte Heer M.».

Wie een put graaft voor een ander …

… krijgt een gasleiding in huis. Dit bijna 30 jaar oude, trouwe beestje werd vorig jaar een laatste keer goedgekeurd, met helaas een knip in de kaart. Het rendement zat op het randje van OK en daar zijn blijkbaar wetten voor. Dus beslisten we de mazoutbrander te vervangen door een hoogrendementsketel op gas.

IMG_8414-0.JPG

En daarvoor moest eerst een gasleiding ons huis binnenkomen. En daarvoor moest een sleuf naar ons huis gegraven worden. Na een paar dagen het werk van een arbeider heb ik het loon van een manager verdiend. Want, hallo, wat kosten die werken zeg. Een eerste offerte om een sleuf van 0.7×0.3x5m en een gat van 1x1x1m te graven : 1.500 euro. Op zoek naar een tweede offerte : 900 euro. Ik heb niet heel lang moeten nadenken om een dag verlof in te plannen en mijn mouwen op te stropen. Al wist ik niet wat me stond te wachten. Maar met Roger in gedachten : wat je zelf doet …

Toegegeven, het was zwaar, zweten. Respek voor mensen die elke dag deze fysieke arbeid doen. Mijn bureauhandjes hebben even afgezien. Maar ach, niets waar je dood van gaat. En de voldoening blijft.

De werken begonnen op verplaatsing, bij Boels. Topservice daar, en goed gerief aan schappelijke prijzen.

IMG_8406-0.JPG

Stap 2 : de tegels wegnemen. Dat was een makkie.

IMG_8408-0.JPG

Een eerste hindernis : gewapend beton. Dit vertraagde de werken enorm, omdat ik geen grote brokken beton kon breken en bijna vakje voor vakje moest uitwerken.

IMG_8407-0.JPG

Zeven uur ‘s avonds op dag 1 en 3/4 van de breekwerken waren rond. En dan gebeurde dit :

IMG_8409.JPG

Breekhamer in twee, bummer. Maar goed, dit was de voorlopige status van de werken na één dag.

IMG_8410.JPG

En ons huis blijkt voor de eeuwigheid gebouwd te zijn. Een knoert van een betonlaag van flink een halve meter. Mijn rug was minder tevreden.

IMG_8411.JPG

Als toetje moest er nog een put’je’ van 1x1x1 m aan de ingang van het huis komen. Zo beloofd, zo gedaan. Ik was allang blij dat het geen gewapend beton meer was.

IMG_8412.JPG

Nailed it ! Buis erin en klaar. En ik kreeg complimenten van Eandis omdat alles perfect was voorbereid. Iets waar ik vooraf toch niet zo gerust in was.

IMG_8413.JPG

Ondertussen hebben we een uiterst stil draaiende, moderne gasbrander in huis en zijn we tot nu toe zeer tevreden. Nu nog de beloofde daling in verbruik afwachten. Eén nadeel ? Af en toe gaan we in de garage luisteren of de verwarming wel draait …

En de moraal van het verhaal ? Met een beetje tijd en goesting krijgt een mens iets gedaan.

 

 

De herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen.